priiicklyheat

แดดร้อน ลมแรง ความรักกำลังจะมา..

2005-10-12T00:21:00.000-07:00

...ที่ขึ้นต้นด้วยหัวข้อนี้ ก็ไม่มีอะไรหรอก..เป็นชื่อหนังน่ะ ศรราม+แอน ทองฯ...แล้วก็อีก2คนใครไม่รู้จำไม่ได้ยังไม่เคยดูเลย..หรือว่าเคยดูแล้วจำไม่ได้ไม่รู้นะ..ตอนนั้นยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลยพอดีว่าอากาศมันร้อนเหลือจะทนน่ะ..เลยตั้งให้มันเข้ากับสภาพอากาศซะงั้น!
...ช่วงนี้ตื่นแต่เช้า..เออไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไรว่ะขี้เกียจตื่นโคตรๆ..แบบว่าไม่อยากลุกซักทีนาฬิกาก็ปลุกแล้วปลุกอีก อิฉันก็ตั้งแล้วตั้งอีก..เฮ่อ..แล้วยังงี้จะฟิตได้รื้อ???แต่ตื่นสายสุดก็ประมาณ8โมงอ่ะนะความจริงอยากตื่นตี4ครึ่งซะด้วยซ้ำค่ะ...แต่ว่ามันตื่นไม่ได้..ง่วงมาก คงเป็นเพราะว่าหลับดึกน่ะ..ฉันดูรายการถึงลูกถึงคนเมื่อคืน..สะแล่....ไม่ได้ดู คุณหมอพรทิพย์ดิ มาคนเดียว ก็จะพูดเกี่ยวกับสถานการณ์สังคมไทยอะไรประมาณนั้นในแง่มุมของคุณหญิงหมออ่ะรู้สึกดีมากๆ ที่ได้ฟังรายการ แม้ว่าจะไม่ได้ดูมาแต่ต้น... เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันได้แง่คิดดีๆ และยังเป็นการเตือนสติฉันให้เน้นย้ำความรู้สึกที่มีต่อสังคม.....ฉันเห็นว่า เนี่ยแหละ..คนหละ! ผู้หญิงคนนี้สิ..คนไทยของแท้คนที่จงรักภักดีกับประเทศชาติบ้านเมืองเรา...ขอสรรเสริญค่ะข้าพเจ้าจะเป็นอีก "คน"..หนึ่งที่ทำดีเพื่อสังคมไทยของเราข้าพเจ้าภูมิใจในสัญชาติไทยค่ะเรื่องจริงไม่อิงนิยาย...เดี๋ยวถ้าวันไหนว่างๆคงต้องหาวรรณกรรมของ ทมยันตี ..มาอ่านบ้างแล้วหละเนี่ย...........
--โบว์ ผู้อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ--

เนื้อเต้น!

2005-10-12T00:05:00.000-07:00

วันหนึ่ง..ของสัปดาห์ก่อน
..ฉันตื่นมาตั้งแต่เช้า..เพื่อจะได้ท่องมาตราที่เหลือที่ฉันยังไม่โปร..ฉันกังวลมาก ว่าจะท่องได้หมดหรือป่าว..และในที่สุดฉันก็ตัดสินใจท่องท่องท่องท่องท่อง..ท่องมันเท่าที่จะมีปัญญาท่องได้ให้ตายเถอะโรบิ้น..วิชานี้ฉันหวังเอาไว้มาก..เพราะว่าฉันตั้งใจสุดๆ และชีทย่อหรือชีทแนวข้อสอบวิชานี้ไม่มีขายหน้ารามนะคะ ขอบอก!ต้องอาศัยความโปรส่วนตัว..ฉันเครียดเพราะว่าเทอมนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของวิชานี้..คือตั้งแต่เทอมหน้าเป็นต้นไป..จะไม่มีวิชาทรัพย์สินทางปัญญาแต่จะมีวิชาที่แยกย่อยมาจากทรัพย์สินทางปัญญาแทน เช่น ลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร ความลับทางการค้า เป็นต้นช่างแม่ง..ฉันกลัวว่าหากสอบไม่ผ่านคราวนี้แล้วก็คงจะชวดโอกาสดีๆไป ..เข้าใจบ่?ฉันตื่นเต้นมากๆ มันเครียดนะฉันลุ้น..จนเนื้อฉันเต้นจริงๆบริเวณต้นแขนอันใหญ่ยักษ์ของฉันนั้น..มันกระตุกตลอดเวลาทำให้ฉันนึกกลัวมากๆ..ฉันเลยเดาเอาว่าฉันคงหิวข้าวจัด..(เกี่ยวมั้ย?) เพราะว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำอุ่นกับกาแฟแก้ง่วง..ฉันไปซื้อก๋วยเตี๋ยวเรือจ้าวประจำ..แล้วก็นั่งลงเตรียมกิน..ฉันก็โทรไปหาที่แพร่ เพื่อถามสาระทุกสุกดิบ..และเล่าเรื่องเนื้อเต้นให้ป้าตรีฟัง เป็นเรื่องฮา ในบ้านเลย..จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เนื้อฉันก็หยุดเต้นซะงั้น! ขณะที่ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่หอสมุด..เพื่อเตรียมสอบตอนบ่าย2เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น...ฉันก็สะดุ้งอย่างแฮง!..เพราะฉันลืมปิดเสียง..ปกติฉันจะไม่เคยลืมปิดเสียงคงเป็นเพราะอากาเนื้อเต้นของฉันนี่แหละมันส่งผลถึงกันอ่ะ ว่ามะ?ปราดุกว่าแม่ฉันโทรมาถามอาการด้วยความเป็นห่วงแบบสุดๆไปเลยแม่ฉันกลัวว่าฉันนั้นจะเครียดมากจนชักกระตุกอยู่ที่รามคำแหงฉันบอกแม่ว่า คงจะเป็นเพราะพันธุกรรม แหงๆ...แม่รีบแก้ใหญ่ว่า..ไม่ใช่แน่ๆ เป็นเพราะว่าฉันเครียดเองต่างหาก..ไม่เกี่ยวกับกรรมพันธุ์เลย ไม่ต้องมาโยนให้กัน..555ถึงว่ามันจะน่าขัน..แต่ว่าฉันซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ(ขณะที่ฉันกำลังพิมพ์อยู่นี้..เนื้อฉันได้เต้นอีกแล้ว แต่คราวนี้มันเปลี่ยนมาเต้นที่แผ่นหลังข้างซ้าย ซะอย่างงั้นว่ะ..เฮ่อ เวรกรรมอะไรของกรู๊......)ฉันรู้สึกได้ถึงความห่วงใยของแม่..อิอิฉันจึงมีเรี่ยวแรงในการท่องหนังสือ..และพร้อมที่จะไปสอบแล้วไปนะ...เดี๋ยวมาเขียนใหม่เน่อ..
-โบว์-

จระเข้เผือก..แป้กว่ะ!

2005-10-06T04:35:00.000-07:00

.....เมื่อวันก่อนนู้น ตอนเย็น..หลังจากที่ฉันพยายามท่องพ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ที่ซุ้มข้างหอสมุด..เป็นเวลาประมาณ4โมงเย็นกว่าๆซึ่งถ้าเป็นวันธรรมดา-มามาก ในเวลาเดียวกันนี้เองท้องฟ้าก็ยังมีแดดเปรี้ยงอยู่เลยแต่วันนี้ไม่ใช่ไง...มันครึ้มฟ้าครึ้มฝนมาตั้งแต่เที่ยงแล้วด้วยความที่ฉันคำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตร่างกายทรัพย์สินเสรีภาพรวมถึงชื่อเสียง..ฉันจึงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ม้านั่งพร้อมกับหยิบแก้วน้ำโค้กที่ซื้อมาแก้เขิน..ฉันเดินดุ่มๆไปด้วยความรวดเร็ว..และแล้วก็ไปสะดุดหยุดลงตรงหน้าเสาธง..ฉันเห็นว่าวันนี้อากาศที่ม.รามฯดีใช้ได้ เหมาะแก่การท่องหนังสือดีแท้..ว่าแล้วก็ไม่รอช้า..ฉันจึงเริ่มทำการจกสมุดเฉลิมขวัญสตรีสมศักดิ์ศรีพิษณุนคร ...ยืนท่องมันอยู่ยังงั้น..แบบไม่อายใครเพราะไม่รู้จักใครซักกะคน!จะอายทำพรื้อ........เหอะ(มั่วค่ะ) ฉันเดินไปเดินมารอบเสาธงอยู่หลายรอบ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพใจการจำของฉัน..ฉันเงยหน้าขึ้นสูท้องฟ้า..พร้อมทำหน้าตาสดใสเบิกบานเพื่อแก้เขินหนุ่มๆทั้งหลายที่เดินผ่านไปผ่านมาแล้วมองฉันด้วยอาการแปลกๆฉันเดาว่า..หนุ่มๆเหล่านั้นนอกจากมาสอบเนฯแล้วยังได้อะไรดีๆกลับบ้านไปด้วย...อิอิ ก็คงจะประทับใจฉันบ้างแหละ..ฉันยืนอยู่หน้าเสาธง..จนท่องได้หลายมาตราฉันก็มองไปที่เสาธง..ชวนให้นึกถึงครั้งก่อนๆที่เคยเข้าซุ้มสายบัว ตอนปี1รุ่นพี่พูดถึงจระเข้เผือกที่สระน้ำพุรามคำแหง..ว่าเคยเห็นกันบ้างหรือยัง?ถ้าใครเคยเห็นแล้วหละก็..จะทำให้เรียนไม่จบ..ด้วยความที่ได้ยินคำขู่มาเช่นนั้น..ประกอบกับการที่เพิ่งจะผ่านการสอบเอ็นทรานซ์มาหมาดๆ..ทำให้รุ่นน้อง..เชื่อว่าในสระน้ำมีจระเข้แอบแฝงอยู่ในนั้นจริงๆ..รุ่นพี่ก็ไม่ยอมเฉลยว่าในนั้นมีจระเข้อยู่จริงหรือป่าว?พอมารู้ทีหลังจากเพื่อน(พจมาน)ว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอก..พี่เขาหลอกอ่ะ..มุขกร่อยมากๆ น้องก็แม่งโง่เชื่อซะงั้น...ไอ้จระเข้เผือกที่ว่านี้ก็คือ ตราโลโก้ของเสาธงนี้เอง..พอถึงหกโมงก็มีคนมาชักธงลงจากยอดเสา..ทุกคนก็ยืนตรงกันหมด แม้แต่คนที่กำลังให้อาหารเต่าหรือคนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในรถตู้..ก็ยังยืนตรง (แอบเห็นน่ะ..) พอยืนรถเมล์กลับ..ก็ไปหาอะไรกิน เมนูอาหารก็เหมือนเดิม คือข้าวขาหมู+ลูกชิ้น15บาท+น้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง6บาท..อิ่มโคตรๆค่ะเฮ่อ...จบ เหนื่อยว่ะ

-โบว์-

ฝนเอย..ทำไมจึงตก?

2005-10-03T04:46:00.000-07:00

...เมื่อวานกรมอุดตุด..เตือนว่าวันนี้..ที่กทม.จะมีฝนตกหนักมากๆหนักที่สุดในภาคกลาง.. เฮ่อ...ฉันไม่อยากให้ตกอย่างนี้ทุกวันเลยให้ใครก็ได้ตายสิ! เหอๆ...เมื่อฝนตกลงมา คนที่ลำบากที่สุดก็เห็นจะเป็นคนเดินถนนเหมือน พลพล พลกองเส็ง...(-.-")คนที่เขายืนรอรถเมล์ บ้างก็ไม่ได้เอาร่มมา..สงสารแม่ค้า ... ไม่ได้ขายของดีหรอกต้องโดนน้ำกระจายมาใส่ อย่างมันส์!ชีวิตในเมืองกรุงนี่ช่างลำบากจริงๆเลยนะไม่มีที่ไหน..จะสุขใจเท่าบ้านเราหรอก ว่าป่ะ?ใครไม่ลอง..ก็ไม่รู้.. อย่างนี้ต้องลอง!...ดีนะที่วันนี้ฉันเตรียมร่มมาด้วยฉันก็เป็นคนที่รอบคอบเหมือนกันนะเนี่ย..ภูมิใจจังว่ะ...เหอๆ...เพราะฉันเคยเสียรู้ให้กับฝนมาหลายครั้งแล้วไงประสบการณ์เสียว..จะสอนคุณเอง...มีวันนึงไง ฉันลุยฝนไปหน้าราม ไม่ได้เอาร่มมาด้วย...จึงตากฝนเกือบเปียกเพราะได้หนังสือเล่มหนาช่วยไว้แท้ๆ...เมื่อรถเมล์สายอะไรไม่รู้ที่ฉันขึ้นมาอ่ะจอดส่งฉันที่ป้ายโรงแรมม่านรูดย่านที่ฉันอยู่ฉันก็ไปไหนต่อไม่ได้...เพราะฝนตกลมแรงจิงๆชะๆกิ่งก้านใบเมื่อวิ่งไปถึงป้ายหน้าม่านรูดซึ่งปรับปรุงใหม่พร้อมเปิดให้ใช้แล้ววันนี้..อิอิ(แต่ก่อนม่านรูดแห่งนี้ปิดบริการ..คงเจ๊งอ่ะไม่รู้เหมือนกันเพราะไม่เคยเข้าว่ะโทษทีนะ)...ต่อค่ะเมื่อป้ายรถเมล์แห่งนั้นคือที่พึ่งสุดท้ายของฉันฉันจึงไม่ลังเลที่จะเข้าไปขอส่วนบุญทันที..ผู้คนเบียดเสียดกัน เพราะแต่ละคนก็ไม่อยากจะเปียกบางคนมีร่มก็ยังจะมาเบียดเอาโล่...แม่งที่เบียดกันมากๆส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องเกรงใจนักเลงเก๋าโจ๋..ขาใหญ่ของที่นี่แหละไม่มีใครกล้าแหยมกับพี่แก..พี่แกมากัน 3 ตัวคงรู้แล้วสินะว่าหมายถึงใคร...ก็อย่างว่าแหละ...ฝนตกแบบนี้ถ้าไล่มันไปแล้วมันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ? ขี้เรื้อนด้วย...ขอบอก!...สักพักมียายแก่ๆ 2 คน มายืนรอรถจะไปไหนไม่รู้เพราะฉันก็ไม่ได้ถาม...ไม่ใช่คนชอบสะเออะนะ..เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน...ฉันก็ผู้ดีคนนึงนะพุดโธ่.....เมื่อฝนตกน้ำก็ท่วมถนนรามคำแหง..เป็นสัจธรรมไปแล้วยาย 2 คนนั้น..เท่ห์มากๆ ได้แจ๊คพอตแตกค่า...รถที่วิ่งผ่านป้ายรถเมล์ เหยียบน้ำ(เน่าเหม็น)มาใส่ผู้คนที่ยืนหลบฝนอยู่ที่ป้ายฯ แม่งมันส์สุดๆยายได้ไปเต็มๆ น่าอิจฉามากๆ...ชวนให้นึกถึงเครื่องเล่นที่ดรีมเวิล์ด..ซุปเปอร์สแปลส.....ที่น้ำกระจายไง...น้ำสูงท่วมหัวยายทั้งๆที่ยาย2คนนั้นต่างก็มีร่ม..ร่มก็มิอาจกั้นความมันส์สุดเหวี่ยงนั้นได้...เป็นที่สะใจของรถเจ้ากรรม.....สนุกไม่สนุก ยังไง.. การันตีโดยคนบนรถบรรทุกที่นั่งมากับคนขับค่ะ... มีการตะโกนร้องมาแต่ไกลว่า"อาว..ม้าย..ๆ เย่ๆๆ วุ้ววววว" (-"-)ดูมัน ...ท า ม ป า ย ด้ า ย...นี่คือชีวิตที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของคนเดินถนนทุกคนต้องดิ้นรนต่อสู้ต่อไป... ทาเคชิสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องบ่งชี้และตอกย้ำให้เห็นว่าคนจนไม่มีสิทธิเรื่องมาก..ใครเรื่องมากคือจุดอ่อน????ฉันจะต้องสู้และอดทน..เผื่อว่าสักวันหนึ่งฉันจะได้ไปออกรายการ .."สู้เพื่อแม่" ของคุณปัญญา..กับเขาบ้างไง...อิอิ-โบว์-